Ik schrijf niet veel over mijn kinderen en kleinkinderen. Niet dat ze niet belangrijk zijn voor mij, maar mijn ervaringen met hun koppel ik niet zo snel aan een blog. Gisteravond echter wel. We waren bij mijn dochter geweest en mijn kleindochter van 2,5 jaar wilde verstoppertje doen. Ik telde tot tien en zag haar allang achter het gordijn. Toen ik riep: “Coosje, waar ben je?”, riep ze gelijk terug: “Hier!” ”Waar is hier?” “Achter het gordijn!” Ik ben natuurlijk nog even gaan zoeken, maar toen hield ze het niet meer en kwam al roepend achter het gordijn vandaan. Iedereen met (klein)kinderen herkent dit. ’s Avonds kwam de roep van God in mijn gedachten: “Adam, waar ben je?” Adam reageert dan eerst dat hij zich had verstopt omdat hij naakt was en geeft vervolgens de schuld aan zijn vrouw: zij had hem verleid om van de boom van kennis van goed en kwaad, een verboden vrucht, te eten.
Nu was het vooral de vraag: “waar ben je?”, die bij mij bleef hangen. In deze tijd wordt van je gevraagd om keuzes te maken. Hoe zichtbaar ben je? Ben je voor of tegen de aanval van Israël en Amerika op Iran? Moeten we asielzoekers opnemen in onze gemeente? Moeten beschikbare huizen eerst aan de eigen bewoners van de gemeente worden aangeboden? Moeten we bouwen ten koste van natuur? Mogen we nog meer bezuinigen op de zorg en het onderwijs? Ik zie ook posters voor de gemeenteraadsverkiezingen met kreten als: ‘Dordtenaar op één’ en ‘Dordtenaar eerst’. Ik vind het lastig en beangstigend. Er zijn vaak meerdere kanten aan een verhaal en ik zou dat soort vraagstukken graag in gesprek met elkaar willen onderzoeken en mogelijk komen tot een oplossing. Welke belangen spelen er, waar hebben we recht op, waar mogen we dankbaar voor zijn? Het moet niet de hardste schreeuwer zijn, die gehoord wordt. Maar we mogen ook signalen doorgeven, maar niet grenzeloos. Soms echter hebben mensen het gevoel dat het niet anders kan… Het is vaak zo ingewikkeld en niet simpel op te lossen. Ik merk ook dat ik maar zo weinig kan doen. Gelukkig heb ik wel besloten de kleine dingen die ik kan doen, dan ook maar te doen. Het tekenen van een petitie, het helpen bij A Rocha, door te consuminderen en proberen voedselverspilling tegen te gaan. Afgelopen weekend kwam het in meerdere gesprekken naar voren: Laten we ook maar proberen het goed te hebben met onze buren. Dat is soms al ingewikkeld genoeg. Dit alles lijkt een druppel op een gloeiende plaat, maar toch… Laten we in elk geval de ander zien als unieke schepping van God, als een naaste en zorg dragen voor elkaar en voor de schepping.
