Banksy: Girl with Balloon 2002
Het nieuwe nummer van tijdschrift Klooster heeft als thema: Loslaten. Een mooi thema en ik ben ook heel benieuwd naar wat er allemaal in staat. Mijn oog viel al op een mooie uitspraak (in mijn eigen woorden): “Als baby word je geboren met gebalde vuisten, je hele leven ben je bezig om met open, ontvangende handen te kunnen sterven.” Klooster beschrijft ook het proces van loslaten door Abt Guido Van Belle van Abdij Maria Toevlucht in Zundert. We waren daar in het voorjaar en een maand later, de dag nadat ik een verzoek om weer te mogen logeren had gedaan, las ik dat ze een aanvraag bij het Generaal Kapittel hadden gedaan om toestemming te krijgen om de abdijgemeenschap op te heffen. Onlangs is daar toestemming voor gegeven. Ik denk dat het een pittig proces is, dat je samen met anderen moet doormaken.
Ik merk in mijn eigen leven ook dat loslaten moeilijk is en dat mensen daar verschillend in kunnen staan. Toen mijn vader nu ruim tien jaar gelegen ziek was, hij was al jaren aan het dementeren en ook lichamelijk waren er problemen, bad ik dat hij naar zijn hemelse Vader mocht gaan. Ik was eraan toe om hem te laten gaan. Twee weken geleden kreeg ik een berichtje dat mijn moeder pijn had bij haar longen. Ze zei gelijk: “Jullie hoeven je geen zorgen te maken”, maar toch. Men dacht aan een embolie. Daarom werd ze opgenomen in het ziekenhuis. Ik merkte aan alles dat ik er niet aan toe was om haar los te laten. Mijn hoofd vertelde mij: “Het kan gebeuren dat ze nu komt te overlijden.” Toch was ik opgelucht, toen ze het ziekenhuis met een antibioticakuur weer mocht verlaten. Ik was duidelijk opgelucht. Als ik bij haar op bezoek ben, dan weet ik dat ook voor haar het leven eindig is en iedere keer komt het een beetje dichterbij. Maar ik heb haar nog graag even bij me.
Loslaten gaat over zoveel meer. Het hele opvoedproces van kinderen is loslaten. Niet weten waar hun keuzes zullen eindigen en dat weten ze als kind ook niet altijd. Onze zoon zei eens tegen mij, toen we hem hadden betrapt op gebruik van drugs: “Mama, ik weet dat ik je pijn zal doen, maar het is iets dat ik moet uitproberen.“
Ik zie het nu ook bij de kleinkinderen. Kunnen ze alleen naar een speelplek? Moet je ze helpen bij klimtoestellen of juist niet? Laat je ze zelf drinken in schenken? Laat je ze alleen fietsen op de dijk? Het zijn allemaal stappen in het loslaten. Van grote en kleine dingen. Vertrouwen hebben dat het goed gaat komen. In het boek: De kunst van het loslaten beschrijft Wim Rietkerk hoe loslaten en vertrouwen bij elkaar komen, en dat het alles te maken heeft met vertrouwen op God en gebed. We kunnen nog heel wat leren!